Te Gast...

Kunst en Cultuurklassen bezoeken Eindhoven.

Dinsdag 29 maart zijn klas 1 en 2 van de Kunst en Cultuurklassen met de bus naar Eindhoven geweest. en hebben daar de tentoonstelling  "De pelgrim, de toerist, en de flaneur"in het van Abbemuseum  samen met gidsen bekeken en besproken.Na deze grote dosis kunst bezochten we iets verderop het Dafmuseum.  Daar werden we ontvangen door oud medewerkers en kregen daar tekst en uitleg over de Daf personenauto's en vrachtwagens. Al dit moois stond in een prachtige loods te glimmen. Na afloop van de excursies zijn we natuurlijk nog even de stad in geweest en hebben genoten van de lentezon.

Team Kck, 't Venster

Kijk hier voor de foto's van deze dag.

Als we na ons bezoek aan de tentoonstellingen in het Van Abbemuseum terugkijken dan zijn het voor ons als Reinwardtstudenten interessante tentoonstellingen, maar minder geschikt voor een ontspannen dagje uit. ‘De principes van verzamelen – Het verzamelen van principes’ en ‘Tijdmachines – Reloaded’ zijn duidelijk niet bedoeld om als bezoeker je hoofd even leeg te maken en van kunst te genieten. In de handleiding wordt de introductie met het volgende afgesloten: ‘Ik wil u vragen om u open te stellen voor deze kunstenaars en te ontdekken wat ze te vertelen hebben. Als conservator en liefhebber van kunst geloof ik dat dit de moeite meer dan waard zal zijn’. Wij sluiten ons aan bij deze uitspraak en als je de tentoonstelling wilt bezoeken zorg dan voor een frisse geest en bereidt je voor op inspanning.

Ga hier naar de Witte Gei't Blog

zij
in haar roze jurk
en het kleine hondje

op de achtergrond
een gebouw zonder dak
lege ramen
een militair

.............

Marian Vaags

Groep 6 Saltobasisschool de Reigerlaan op bezoek in het Van Abbemuseum

Juliëtte Eijssen:   "We werden ontvangen door een aardige meneer die Frank heette. Toen we onze jassen hadden opgehangen vertelde hij over de geschiedenis van het Van Abbemuseum en meneer van Abbe. Het was heel erg interessant wat hij vertelde. Hij bracht ons naar een kamer toen hij klaar was met praten. En hij liet ons een kunstwerk zien waar je juist aan mocht zitten want je kon er op staan."

Nadine Pierey:   "Meneer van Abbe had ook een sigarenfabriek, omdat hij rijk was kocht hij een heleboel kunstwerken, omdat hij dat mooi vond. Toen hij er uiteindelijk een heleboel had heeft hij ze tentoongesteld, zo werd het dus een museum. Toen gingen we met de trap naar boven naar de kunstwerken van El Lissitzky. Wat ik best wel knap vind is dat hij allemaal dingen maakte en tekende die wij nu nog niet of net uitgevonden hebben."

Anthe Nijziel:   "Binnen waren prachtige kunstwerken. Op de muur en op het plafond waren allemaal tekeningetjes gemaakt. Allemaal poppetjes en zelf verzonnen tekeningetjes. Het is moderne kunst. Frank gaf ons een rondleiding. Ik dacht toen Frank begon  dit gaat super saai worden . Maar hij vertelde hele interessante dingen over El Lissitzky. Echt heel mooi!!!  Toen Frank ons alles heeft laten zien hebben we gedag gezegd en bedankt voor het rondleiden en zijn we naar huis gegaan. Het was een hele leuke dag in het van Abbe museum !!!!"                                                                                               

‘Ciceroneverhaaltje’

Donderdagavond (van 18.00 tot 21.00 uur) is altijd mijn favoriete ciceronedienst.

Er is een andere sfeer: de gastvrouwen en gastheren eten met elkaar, Otger Koch heeft heerlijk voor hen gekookt, het museum ziet er ook anders uit, er is ander licht. Verder is er altijd wel iets speciaals te doen, een cursus, een lezing, en, ook ander publiek. Vaak zijn er jongeren.

Op zo’n avond kunnen er dan ineens een paar knullen voor je staan, die een beetje ‘verdwaald’ lijken.. Ze zijn een jaar of 25, zien er heel relaxed uit, de één draagt rubberen teenslippers. Dat komt natuurlijk, omdat ze niet met de fiets of zo zijn, maar met hun bootje de Dommel aan het afdobberen zijn. Totdat ze langs dit gave gebouw kwamen. Ze kennen het wel, want op weg naar hun werk komen ze er ook langs. Maar vanaf het water is het nog specialer. Wat kun je hier eigenlijk doen? Naar kunst kijken? Goh, best leuk! En gratis?! Weet je dat ik hier nog nooit binnen ben geweest? Vinden jullie het leuk als ik een beetje met jullie meeloop en hier en daar wat vertel? Ze kijken elkaar aan, ja! Wil je dat echt doen?! Ik kan jullie vertellen wat er zo al te zien is, en dan kunnen jullie misschien aangeven waar je zin in hebt? Nou, vertel maar. Weet je, wij vinden alles prima! We lopen lekker met jou mee en dan zien we wel. Ik vertel een beetje.. echt waar joh? Maar wat leuk is dat! En hoe zit dat dan? Zooohé..(na anderhalf uur het gebouw doorkruist te hebben), is dit de derde verdieping? We kijken neer op het beeld van Sanja Ivekovich. Wat gaaf!! Wist jíj dat dit hier allemaal te zien was? Nee joh, toch interessant hoor. Zullen we met de lift naar beneden gaan? Lachen dus.. Dan hoor ik Rob alle bezoekers vragen het pand te verlaten. Gaan zij kijken of hun bootje er nog ligt (een beetje tussen de struiken verstopt). O nee, nog niet, eerst een foto van ons drieën met z’n mobieltje maken.. Die ene jongen, die was dus echt sprekend m’n neef. Ik hoor hem nog praten.. Hierna gingen ze trouwens – met bootje – een restaurantje zoeken, want, ja joh, ik ben vandaag jarig! Hartstikke leuk, die donderdagavonden.

Door: Jenneke Lambert

‘Play’

Ik heb het altijd al gezegd, het nieuwe gebouw van het van Abbe is een doolhof!

Een plaats om te ontdekken, om te spelen en om je fantasie de vrije loop te laten. Met de nieuwe tentoonstelling ‘Play’ valt alles op zijn plaats. Je ziet als bezoeker niet alleen prachtig werk, maar je ontdekt ook jezelf en tegelijk het museum. Play prikkelt de zintuigen, je moet er kijken – niet dat dit niet altijd al de bedoeling was in een museum, maar nu écht! – je moet zoeken, je moet denken!

In combinatie met eerdere tentoonstellingsvoorstellen is het Play gelukt om een divers publiek te stimuleren. De curatoren hebben een evenwicht gevonden tussen ‘doen’, het aanzetten van het publiek tot handelen, en ‘leren’, het delen van hun kennis met de bezoekers. Deze kennis wordt door het van Abbe voor het eerst heel direct in verband gebracht met de bezoekers waarbij ook het gebouw op een heel bijzondere wijze wordt ingezet. In samenwerking met een in-huis tentoonstellingsontwerper heeft het van Abbe prikkelende termen op de muur, vloer, plafonds, maar zelfs ook meubels geplaatst; ‘Waar was u in april 1983??’

Play is wat mij betreft echt geslaagd en samen met de prachtige tentoonstellingsontwerpen, die u zelf zult moeten gaan bewonderen, is het doolhof een waar speelparadijs geworden.

Ik zou zeggen: Let’s Play!!

Door: Drs. Annemieke van Leeuwen, 25 jaar

“Ik heb een Masters diploma in Algemene Cultuurwetenschappen waarbij ik me gespecialiseerd heb  in de perceptie van de kunst. Op dit moment volg ik een extra Master in Museology om op deze wijze mijn museale kennis verder te verbreden.”

'De grapjes van Lissitzky'

Wie het museum betreedt en weinig thuis is in de context en geschiedenis van de kunst voelt zich ongemakkelijk. Je begrijpt de kunst niet en schreeuwt om uitleg. Als het museum verplicht bezocht wordt, leidt dit dan ook tot een afkeer van de kunst. Dit is het gevaar van het museum. Een museum geeft de indruk dat je verstand moet hebben van de werken die er hangen. De belangrijkste taak van een museum is om die illusie weg te werken. Kennis van kunst - begrip, inzicht over het hoe en waarom? – zijn een supplement voor de artistieke ervaring, ze mogen er nooit de mogelijkheidsvoorwaarde van zijn. Het museum moet je de indruk geven dat je in eerste instantie niets hoeft te begrijpen. Het museum spreekt voor zichzelf. Elke uitleg kan dan ook even goed de spontane ervaring om zeep helpen. Als een rondleiding of de museumeducatie pretendeert dat kennis over kunst noodzakelijk is om een werk écht te begrijpen slaan ze de bal mis. Natuurlijk kan uitleg een toegevoegde waarde hebben, maar enkel als het al voort bouwt op een authentieke ervaring van een bezoeker. In die zin maakt het ook niet uit welke uitleg gegeven wordt. De informatie van de rondleiding of de brochure kan immers nooit een objectief kader geven over de kunstwerken. Uitleg die dat probeert zorgt alleen maar voor verwarring ten opzichte van je eerste indruk. Uiteindelijk moet je dus spaarzaam en selectief zijn met de mate waarin je je informeert over een tentoonstelling. Het museum moet eerst voor zichzelf spreken. Daarna kan een rondleider je eventueel op interpretaties wijzen, als een soort ‘wist je dat…’ toegefluisterd door je lief op het moment dat je samen naar ‘De overwinning op de zon’ kijkt. De rondleider leidt je in de vertrekken van El Lissitzky naar enkele werken waar hij demonstratief zwijgend voor blijft staan. Na een observatietijd van enkele minuten zal hij je zeggen: ‘Persoonlijk heb ik het vermoeden dat dit kleine rode vierkantje linksboven dat grijze balkje eigenlijk een grapje van Lissitzky moet zijn geweest.’ Dan begrijp je het.

Door: Daan Oostveen, 25 jaar

"Ikzelf heb filosofie gestudeerd in Gent en doe nu nog een tweede Master in de Literatuurwetenschappen. Tevens ben ik Leerkracht Zedenleer (dat is Levensbeschouwing in België). Ik hou me momenteel bezig met het boeddhisme en Friedrich Nietzsche."

Het museum als experiment - Daan Oostveen (Rekto:Verso, januari 2010)