'Donna che disegna' van Michelangelo Pistoletto bestaat uit twee tot spiegels gepolijste platen van roestvrij staal, elk 250 x 125 cm groot. Ze worden verticaal naast elkaar tegen de wand geplaatst. Op de linkerplaat is, op ware grootte, een foto gezeefdrukt van een vrouw die tekent. Haar ene voet rust op een krukje. De andere voet en de poten van de kruk lopen aan de onderrand van de spiegel uit beeld. De vrouw is van ons afgekeerd. Ze lijkt de ruimte in te kijken die door de spiegels gesuggereerd wordt.

Sinds 1962 gebruikt Pistoletto spiegels als onderdeel van zijn werk. Bij de datering van een nieuw werk verwijst hij naar dit beginjaar èn naar het werkelijke jaar van ontstaan. Over zijn gebruik van spiegels zegt Pistoletto: "Ik heb mijn toevlucht tot de spiegel genomen omdat iedereen de verantwoordelijkheid moet nemen om zichzelf te leren kennen...", en ook: "En van alle manieren om de mens af te beelden komt de fotografie het dichtst bij de spiegel. Het enige verschil is het feit dat de spiegel het beeld ogenblikkelijk weergeeft, terwijl de foto het verleden als uitgangspunt heeft. Dankzij de fotografie kun je in één en dezelfde afbeelding twee verwante, maar asynchrone werkelijkheden laten optreden, die, hoe onafhankelijk ook van elkaar, elkaar lijken te bevestigen."

In 'Donna che disegna' mengen fictie (de afgebeelde vrouw) en werkelijkheid (de reflecties in de spiegel), verleden en heden, statisch en wisselend beeld, kunst en leven zich optimaal doordat Pistoletto de vrouw levensgroot afbeeldt en doordat de foto net afgesneden wordt aan de onderrand van de spiegel. De vrouw lijkt, net als wij, een toeschouwer. Wanneer we recht voor het werk gaan staan, lijkt het of zij naar ons spiegelbeeld kijkt. Toch ervaren we haar tegelijkertijd als buitenstaander: we zien haar beeld òp de spiegel, niet erin. Bovendien is zij in zwart-wit afgebeeld. Processen van verandering en het integreren van kunst en werkelijkheid spelen een belangrijke rol in de arte povera. Hoewel Pistoletto's werk daartoe gerekend kan worden, heeft het ook verwantschap met de popart. De figuur is gebaseerd op bestaand eigentijds beeldmateriaal en het werk stelt de relatie tussen beeld en werkelijkheid aan de orde, wat in de popart ook gebeurt.

Terug