De onbekommerde handen van de animatiemakers in beeld. De vrolijke woordloze geluiden. Maar zelfs zonder een tweede keer te kijken valt de ingehouden woede op. De bedachtzame felheid waarmee een wereld wordt verbeeld die natuurlijk alles behalve okay is. De wereld is niet vrolijk en onschuldig en dat is deze film ook niet.

Je zou kunnen denken dat de filmmaakster voor een filmpje als dit overgekwalificeerd is. Waarom maakt een architecte poppenhuisjes? Waarom maakt een filmcomponiste speelgoedmuziekjes? De vraag stellen is hem beantwoorden. De eenvoud van dit filmpje is in feite geraffineerdheid.

Ik schrijf ’het filmpje’ in het besef dat de koesterende klank hiervan zich niet laat vertalen. Het filmpje verbeeldt schijnbaar opgewekt een verloren onschuld. Dat is wat de film ook in zijn vorm zoekt; een verloren eenvoud en effectiviteit in het filmmaken. De achteloosheid waarmee vorm en inhoud hier samen opgaan is natuurlijk zo achteloos niet. Zoals de wereld niet okay is zo is dit filmpje niet eenvoudig. En dat is dan weer wel wonderlijk.