Het gaat voornamelijk om uitvergrote polaroids van landschappen, locaties voor zijn 16mm films waaronder Backward (1997) en Isostar (1998). De foto’s zijn korrelig en soms onscherp, verstild en bijna vredig maar ze verbergen tegelijkertijd een ander verhaal, een onderliggende spanning. De werken definiëren sterk de ruimte maar de individuele foto’s zijn ontegensprekelijk niet gedefinieerd (het is bijvoorbeeld moeilijk te achterhalen waar welke foto is genomen). Er hangt een bijzondere atmosfeer in de ruimte, een emotionele geladenheid.

Erik Wesselo verschijnt zelf niet in beeld zoals in de 16mm films, waar hij zijn relatie met de omgeving door middel van performances structureel verkent en soms met radicale fysieke acties afbakent.

Forest Time bevat verder een stoel, een platenspeler en een koptelefoon. De bezoeker kan er plaatsnemen en luisteren naar Forest Time van de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Will Oldham. Hij componeerde het pakkende folknummer op verzoek van Wesselo en samen met de landschappen ontstaat er een buitengewone dialoog tussen muziek en beeld.