Nach Kippenberger

Meer dan 150 werken uit de jaren 1977 tot 1997 getuigen van de enorme productiviteit van deze buitengewone kunstenaar. De titel van de tentoonstelling speelt met de verschillende betekenissen van het woordje 'nach' (na/naar). Het accent ligt op de terugblik (na), maar tegelijkertijd wordt gezinspeeld op een manier van kijken die nader tot het werk voert (naar).

Martin Kippenberger heeft in zijn leven vele rollen gespeeld. Hij was niet alleen schilder, beeldhouwer en bouwmeester, maar ook organisator, tentoonstellingsmaker en museum-directeur. Hij provoceerde het publiek met zijn agressieve aanpak en zijn spontane, geestige, soms sarcastische beelden. Ook schrok hij er niet voor terug willens en wetens te choqueren en te beledigen. Daarom zien velen in hem nog steeds de postmoderne bohémien, nauw verbonden met de hernieuwde belangstelling voor schilderkunst in het begin van de jaren tachtig.

De tentoonstelling Nach Kippenberger belicht het conceptuele aspect van zijn werk, waarbij niet zozeer de discussie over de schilderkunst, maar veeleer de rol van de kunstenaar centraal staat. De utopische idealen van de vorige generatie van o.a. Joseph Beuys, Gerhard Richter en Sigmar Polke lijken vervlogen. Kippenberger volgt niet meer het devies van Joseph Beuys 'Ieder mens is een kunstenaar', maar verkondigt: 'Iedere kunstenaar is een mens'.

De keuze van de werken is toegespitst op het motief van de architectuur. De bouwsels in Kippenbergers schilderijen uit de jaren tachtig steken de draak met de geschiedenis, het modernisme en het onvoorwaardelijke geloof in de vooruitgang. Architectonische vormen versmelten met expressieve zelfportretten. Imaginaire of daadwerkelijk uitgevoerde driedimensionale constructies bieden aanknopingspunten voor zelfreflectie. In de jaren negentig breidt de kunstenaar zijn ruimtelijke concepten steeds verder uit, en gaat daarin zo ver, dat zijn grote utopische project MetroNet World Connection uiteindelijk oplost in het niets. De architectonische constructies van Kippenberger zijn niet alleen lichamen, volumes en ruimten, het zijn ook altijd imaginaire en werkelijke plaatsen, waar en waarmee nagedacht kan worden over wat het betekent, kunstenaar te zijn in deze wereld.

De tentoonstelling is tot stand gekomen in samenwerking met het Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien.