Hij heeft een nieuwe installatie gerealiseerd met een groot deel van zijn tekstwerken uit de periode 1991 tot 2003. Door de uitdagende ruimtelijke eigenschappen van de toren is het resultaat heel bijzonder geworden. Gordon heeft tekstwerken uit een periode van meer dan 10 jaar bij elkaar gebracht. Deze teksten worden hier in een totaal nieuwe en verrassende samenhang getoond. Daardoor is er een volledig nieuw werk met een geheel eigen betekenis ontstaan.

Waar de losse teksten ieder voor zich al verschillende gevoelswaarden kunnen hebben voor de verschillende beschouwers ervan, daar gaan ze nu ook onderling relaties aan. Ze kunnen gelezen worden als commentaar of kritiek op elkaar. Bijvoorbeeld als ontkenning of bevestiging, als aanvulling of bezwering, als waarschuwende of juist geruststellende uitspraken, als tegenspraken of aanvullingen. Gordon maakt in zijn opstelling in de toren slim gebruik van de hoeken, doorkijkjes, balustrades en trappen. Je ziet de verschillende teksten telkens vanuit een andere hoek, op een andere verdieping, van onderen of van boven. Steeds opnieuw zie je ze anders afgebroken en anders gegroepeerd. Soms moet je eerst een verdieping lager of hoger, of je moet een hoek om, voor je een tekst in zijn geheel kunt lezen. Daardoor krijgen de verschillende teksten ook steeds een andere lading of een ander soort raadselachtigheid. Op sommige plaatsen zijn wandvullende spiegels geplaatst, die in meer dan één opzicht tot confrontaties leiden. Er ontstaan verdubbelingen en omkeringen; soms meerdere malen doordat ook de vloer zo nu en dan een rol speelt. Het geheel biedt een indrukwekkende ervaring. De toren van Douglas Gordon is een sociale ruimte, een gesprek, een taaldoolhof waarin de bezoeker kan ronddwalen en zijn eigen verhalen kan (her)vinden.