JCJ Vanderheyden

Zijn werk is vanaf 1957 in het museum te zien geweest in diverse groeps- en solotentoonstellingen. In 1971 zijn de eerste werken voor de collectie aangekocht. Ter gelegenheid van de opening van het nieuwe museumgebouw in januari 2003 schonk Vanderheyden het museum als aanvulling hierop een schilderij, een fotowerk en een serie zeefdrukken. Het toeval wil dat het museum in diezelfde tijd een schenking ontving van Jean Leering en Wies van Moorsel. Leering was van 1964 tot 1973 directeur van het Van Abbemuseum. Onderdeel van deze schenking was eveneens een schilderij van Vanderheyden. Aanleiding om Vanderheyden uit te nodigen een zaal in te richten met zijn werken in de collectie, aangevuld met deze schenkingen.

Vanderheyden onderzoekt in zijn werk de basisprincipes van het schilderen, maar tegelijk ook de wijze waarop we waarnemen. Hij schildert, experimenteert met fotografie, grafische druktechnieken en video, een medium dat de werkelijkheid op een eigen, karakteristieke manier ‘reproduceert’. Aanvankelijk reproduceert Vanderheyden vooral zijn eigen werk, later gebruikt hij ook het werk van anderen zoals Jeroen Bosch, Pieter Breughel of Velázquez. In de jaren tachtig bouwt Vanderheyden cabines, kleine ruimtes waarin hij werken al dan niet verkleind of gefragmenteerd tentoonstelt. Door het combineren van beelden uit heden en verleden zoekt Vanderheyden naar betekenisvolle verbanden dwars door ruimte en tijd. Een tentoonstelling van Vanderheyden wordt zo tot een tijdloos nu in een eindeloze ruimte waarin het kijken centraal staat.