Lozano is tot nog toe onbekend, maar behoort tot de meest radicale, ruimdenkende en fascinerende kunstenaars van de New Yorkse avant-garde kunstscene uit de jaren 60. De tentoonstelling bestaat uit een honderdtal tekeningen en schilderijen [inclusief de befaamde serie ‘Wave’- schilderijen uit 1967] naast een grote selectie van de handgeschreven instructies en ‘statements’ waarmee Lozano beroemd werd in de late jaren 60 en begin jaren 70. Begin jaren 60 begon Lozano haar korte carrière als kunstenares met figuratieve schilderijen en cartoonachtige tekeningen, waarin de kunstenares gereedschap vertaalde naar seksuele mengbeelden en deels van obscene en grappige teksten voorzag.

In het midden van de jaren 60 verbond Lozano zich in haar schilderijen intensief met minimalistische en abstracte vormen, die ze consequent uit de gereedschapmotieven verder ontwikkelde. Deze werken leidden tenslotte tot de grootformaat schilderijen Wave Series, waar Lozano van 1967 tot 1970 aan werkte. Eind 60 jaren raakte Lozano meer en meer gedesillusioneerd in het commerciële kunstbedrijf. Met haar laatste kunstwerk Drop Out Piece [1969-1970] begon ze zich langzaam uit de New Yorkse kunstscène terug te trekken. Uiteindelijk besloot ze nooit meer met vrouwen te praten, een radicaal statement, dat een kritiek vormde op zowel de kunstwereld als het sociale systeem.